Pleurt Maria van de trap…
Zelfs in mijn koesterende armen, op weg naar de auto, schreeuwde ze het uit van de pijn. Kun je nagaan!

Nou ja, “Kun je nagaan!”…?
De vróuwelijke lezer snapt nu hoe de vlag erbij hing op dat moment. Ikzelf, een – ik mag wel zeggen – práchtexemplaar van het zwakke geslacht, gil het al uit als me een scheet dwarszit. Echter, voordat een vróuw een krimp geeft, moet er écht wat aan de hand zijn.

En dat klopte: dubbele bekkenbreuk! Maar… dat zou pas blijken na de röntgenopnames in het ziekenhuis. Ik zal niet op de zaken vooruitlopen…

Ik draag haar dus naar onze Volf die braaf staat te wachten. Ik vlij mijn vrouw op de passagiersstoel en…
Hè?
Nee, dat is “vleien”, wat u bedoelt; dát is wat anders. Dat doe ik ook weleens met ‘r, hoor, met de passagiersstoel helemaal in de achterover-stand, maar… effe níet wanneer ze haar bekken op twee plaatsen gebroken heeft…
Waar?
Nou, bijvoorbeeld bij Milfontes, vorige week nog, en aan de Algarve wel…
Hè?
O, bedoelt u dát!? Nou, het zit- en het schaambeen!
Maar – nogmaals – ik zou niet op de zaken vooruitlopen…

Waar was ik gebleven?
O ja!
Ik spring achter het stuurwiel en wat denkt u?

De trouwe lezer die mijn belevenissen in het webdagboek op het volvo850forum gevolgd heeft, voelt als het goed is nu reeds nattigheid…
Inderdaad, ja! De Grote Boze Volf gooide de kont weer eens tegen de krib!

Mag ik effe recapituleren?
In vijf maanden tijds moest deze jongen driemaal(!) met spoed met zijn vrouw naar het ziekenhuis (vgl. mijn post “Monday, bloody Monday” op deze site, van 22 oktober jl.) en driemaal(!) weigerde onze Volf dienst.
Anders gezegd, in vijf maanden tijds weigerde onze Volf driemaal(!) dienst, júist op díe momenten dat… afijn, u heeft het begrepen!
Zou je ‘m niet!?
Zou je ‘m niet standrechtelijk in de Rio Guadiana verzuipen, met een blok cement aan z’n pijp!?

Vanmorgen op de flatbed met de patiënt (onze Volf bedoel ik) naar Mértola…
Nou regent het hier háást nooit. Dus, du moment dat Gilberto, onze vaste flatbed-indiaan, arriveert, openen de hemelsluizen zich alsof het einde der tijden dáár is. En passant schijt Gilberto een paar ruggewervels uit tijdens de werkzaamheden; dat kon er nog wel bij!
Kreunend van de pijn en zeiknat hijst ie zich achter het stuurwiel. Ik zeg nog tegen hem: “Nou zul je zien, dat Armando (= onze vaste garagist) straks de contactsleutel omdraait en dat de motor meteen loopt als een zonnetje! Dat is me namelijk in Ferreira do Alentejo ook gebeurd!”
En wat denk je?

Met Maria?
Ja, die ligt gestrekt natuurlijk!
Ik heb aan de hand van het doktersrapport even gegoogled. Nou, daar wordt men niet vrolijk van! Zeker niet als langs de neus weg vermeld wordt, dat 1 op de 4 patiënten binnen een jaar na een bekkenbreuk om onverklaarbare redenen doodgaat…