De bedoeling wie goed, de oanpak net; it kin de master misse, sels by de PfdA. Mar, as wy alleman dêrfandinne dien jaan soene, soe de ein der fan wei wêze

William Moorlag mei lid bliuwe fan de Keamerfraksje fan de PfdA. Syn oanpak wie net sa’t it hearde neffens in partijkommisje, mar de bedoeling wie goed. Dêr rifferearre de kommisje mei oan it affearen oer it sosjale wurkplak Alescon, dêr’t direkteur Moorlag arbeidsbehinderen as wurknimmers oannaam troch in útstjoerburo (fout) om’t soks de iennichste proseduere wie en help har oan it wurk (goed).

Goeddwaan ûnder it biedwurd ‘it doel hilliget de middels’ hat syn útfallen, alsa by de PvdA. Dat it is trewes dat de kommisje no offisjeel fêstlein hat dat as immen in proseduereflater makket, soks noch gjin reden is en smyt him fuort oer board. Dêr soe gjin begjinnensein oan wêze en sachs ek partijoanfierder Asscher, vice-fraksjefoarsitter Dijksma en partijfoarsitter Vedelaar de kop kostje, om mar in pear haadfigueren te neamen. It affearen Moorlag is ien grutte sompe fan goederbêstens en proseduereflaters. Alteast, as men it op ’e kluten helpen fan de nei de lodde rûkende PfdA, en fier him tebek nei de bare sosjaaldemokratyske begjinsels, goedachtet en it konkelfoezjen dat dêr mei anneks is, net.

Juster stie in moai portret fan William ‘Bill’ Moorlag yn ’e krante. Wat der foar my útkipe, wie dat er nei de mavo earst oan it wurk gien wie as ‘byrider op in hekkeltrekker fan it wetterskip’. As ien it skopt fan byrider op in hekkeltrekker ta lid fan ’e Twadde Keamer, is er in prachteksimplaar fan de suvere sosjaaldemokrasy, in skoalfoarbyld fan it âlde ferheffingstinken. It leit yn ’e reden dat sa’n fan academici befolke fraksje immen as Bill mei taart en jûchhei ynhellet: einlings en te’n lêsten wer ris in wiere arbeidersjonge yn ’e rigen dy’t wit hoe’t der hekkele wurde moat.

Sa is dat sachs ek om en ta gien, oant bliken die dat Moorlag yn Assen wurke hie mei wat ynienen in ‘schijnconstructie’ hiet. It wie buorkundich – alsa by PfdA en fakbûn FNV – wat Moorlag en oare direkteuren fan sosjale wurkplakken diene en berin net al te folle skea fan de koartings op oerheidsstipe. Sadwaande wist ek Asscher der fan, want dy wie mei ferantwurdlik foar de koartings en hie Moorlag yn 2012 noch in fear yn ’e broek stutsen om reden fan syn foarbyldich ‘ûndernimmerskip’. Earst wie Asscher dêrom fan betinken, Moorlag koe gewoan sitten bliuwe. Neitiid fûn er, Moorlag moast de eare oan himsels hâlde. En no mei Moorlag wer sitten bliuwe fan Asscher. Fleksibelens is in trêft, mar de wearze soe my der dochs in knikje fan stekke, as ik yn Moorlag syn skuon stie.

Parlemintariërs fan de PfdA geane kwealk oan ‘gefoelens fan ûnwissens’, sa wolle ‘saakkundigen’ hawwe. Dat kin ik my skoan yntinke. Goederbêstens tige by tige, mar soks makket it knyft yn ’e rêch net earlik folle nofliker.

Moorlag mei foarearst oant de takomme ferkiezings ta yn ’e Keamer sitten bliuwe. Mar hij is no al ‘it yn ‘e bôlekoer rekke’ Keamerlid, dêr is gjin salve mear oan te striken. As men yn ‘e bôlekoer treaun is, is men likegoed yn ‘e bôlekoer rekke. It yn ‘e bôlekoer wêzen is gjin krûd foar woeksen.

De fraksje fan de PvdA hat op it heden njoggendeheal sit yn. It teheisterjende fermogen binnen de PfdA giet jin gewoanwei kâld troch de lea. Foarsitter Vedelaar – inkeld keazen by brek oan better – is it talint foar selsteknoeiïng foarearst wol mei garandearre sa’t it liket. Hja woe it wer ‘smûk en smout’ meitsje yn de PfdA, mar dat is noch net sa bot slagge. ‘We kunnen ons nu weer met grote energie richten op de uitdagingen waar Nederland voor staat’, sei Vedelaar nei it fûnis fan ’e kommisje. Oft dêr wat fan op ‘e hispel komt, ik haw dêr in swiere mûtse oer op.