Echte Pleasers, mensen die hun eigen grenzen niet geleerd hebben (alleen die van anderen) en volledig opofferingsgezind zijn, zijn dun gezaaid. Gelukkig maar! Zij die alléén aan zichzelf denken, desnoods ten koste van anderen, echte Caesars dus, gelukkig ook…

En de grote middengroep tussen die twee uitersten, zij die ab ovo bijgebracht werd dat het leven een kwestie van geven en nemen is (en al doende geleerd kunnen hebben dat geven per saldo soms meer oplevert dan nemen), wordt systematisch het ware geluksgevoel onthouden – generaties lang al.