Hiel nuver, ik wit wol tsien dingen mear oer it hielal as Eise Eisinga – jawis wol! – en dochs wurdt Eise Eisinga fan withoefolle lju noch hieltiten beskôge as in baasman op it astronomyske mêd en hawwe se my op in pypfol – en dat tsjin better witten yn dus. It falt net altyd ta en bliuw de saken fan ’e ljochte kant besjen, as jin safolle omkromte bylein wurdt.

Dochs bliuw ik de wittenskiplike ûntjouwingen sekuer folgjen. Dat is nei alle tinken fan dy oarsaak, dat ik it mier haw oan dingen dêr’t net mear oan twivele wurdt. En dy kâns is lyts yn de wittenskip – astronomysk lyts, sa’t ik en Eise gauris tsjininoar grapjeie – de wittenskiplike wetten fan hjoed binne nammentlik moarn efterhelle.
Dat wy kinne ús ein net in amerij slûpe litte – om ’e wet net!

Lju dy’t nearne oan twivelje en dy’t miene alles al te witten, haw ik alsa it mier oan. Lju dy’t der wis fan binne dat as de learplicht efter de rêch is, der neat mear te learen is; lju dy’t, ast har seist “moatst dat boek ris lêze”, anderje fan “ik haw al in boek”. Dêrfandinne, tink, dat ik hoates en toates bin mei wittenskipslju; dy bliuwe altyd alles yn ’e kiif setten.
Alhoewol’t hja ek wakker brike setten útheve kinne, hear. Tink der goed om!

Nim it klonen bygelyks. It stiet my noch foar, hoe’t guon wittenskippers in skiep by de lurven krigen en der ien by makken. Hja bearden fan wûnder en geweld oer dat bysûndere risseltaat: hello, Dolly. Myn earste reaksje wie ek: tsjong!
Mar doe’t ik it yn my omgean liet: wachtsje ris, sit it him oan my of sette rammen soks net al iuwenlang út it strie: in skiep by de lurven krije en der ien by meitsje? Hja hawwe wat in eigen technyk, dat is wier, faaks net alhiel neffens de easken fan de wittenskip, mar likegoed, dy wittenskippers hawwe in rottekrûddjoere oplieding folge, wylst dy rammen meast net iens de legere skoalle ôfmakke hawwe – alteast, de rammen dy’t ik ken, Jangerben.
Nee, jonges, my hâlde jim net foar de gek! Ik hjit soks plagiaat.

Okkerdeis sei ik noch tsjin immen (ik neam gjin nammen, mar hy begint my in J en einiget op –angerben), ik sei tsjin him: tûzenen jierren al is de mins oan it filosofearjen. En wat hat al dat krewearjen fan de gnapste gelearden opsmiten?
Net mear as wat yn twa Fryske wurdsjes te heinen is: tis oars.

Watsei, Dauwe? Binne dat trije wurdsjes? Bist dêr wis fan, jonge?

Hawar, sûnt ik him dat foarhold, achtet dy ‘immen’ it wakker kemyk en reagearje no op alles wat ik skriuw mei: tis oars.
Wat in bysfeint, net!?
Ja, ik skuor my ek de bûsen út. In bytsje fertrietlik is al dat it lichtwol betsjut, dat er it noch hieltiten net foar it ferstân(?) hat. Hy is klear, sa’t it liket, sa klear as in mispel.