– Ingelsk?
Ik sit yn ‘e bus fan Grins nei Malmö. Alteast, ik bin yn Grins ynstapt; de bus is út Rotterdam weikommen en sil oan Oslo ta.
Ik hie plak fûn njonken in jongeman dy’t wat siet te slûgjen. Mar hy is no rillik by syn sûp en boltsje, leau ik.
Hy skodhollet fan nee.
– Frânsk dan?
Hy skuort in pear eagen as gitten op…
– Dat is myn memmetaal!

Hawar, wy binne krekt wat op ‘e tekst, as wy hol oer bol de bus út moatte; wy binne by de Dútske grins…
Net allinnich moatte wy der út, wy moatte de koffer út ‘e bagaazjeromte krije, opdwaan en dernjonken stean gean. En de bek hâlde…!
It is roetkâld en wy steane poer op ‘e romte. As ik dy minsken sjuch dy’t yn ‘e kjeld steane te heukerjen yn it wrede skynsel fan ‘e bûslampen fan ‘e grinsplysje, komme my ûnwollens bylden yn ‘t sin út in tiidrek dat ik net iens meimakke haw. Dat… ik bin suver ferromme as in Feldwebel mei woarstfingers troch myn skjinne guod reaget. Ik leau, ik hie der skjin mei oan west, as se my, Aryske grûnfoarm, oersljuchte hiene.

Hy is hikke en tein yn Niger, myn gelegenheidsreisgenoat.
Op in Dútsk parkearterrein, wylst de rêst trochrint om kofje, krijt er my by de earm en set earnstich it Nigersk folkslied yn. Dat hat rju kûpletten. Dat… de oaren sitte alwer heech en dreech yn ‘e bus hoenear’t it tenein is.
As Djibrilla ek de bus ynsette sil, krij ik him op myn bar by de earm. Aldergeloks ken ik mar ien luzich kûpletsje fan it Wilhelmus, dat se hoege net lang te wachtsjen.

Djibrilla, sa hyt er; dat is de Arabyske fariant fan Gabriël. Gebeartetaal lear ik ek fan him. Want it is my opfallen dat alles wat er seit, mank giet mei wylde gebearten.
– Dat komt, seit er, om’t de wyn yn ‘e woastine in heislik leven makket… en men moat dochs mei-inoar kommuniseare kinne, no?
Ik stek de tomme omheech.

Djibrilla hat noait út ‘e reek fan syn bertedoarp west…
Hy besit in lapke grûn mei figepalmen. Dêr tsjucht er alle dagen hinne op syn kameel, it skip fan ‘e woastine…
It ienige skip dat er ken, docht bliken. Want, as ik oankundigje dat wy aans mei it boat oerstekke sille, nei Denemarken, wurdt er moai kjel. Want foar Djibrilla sil dat de alderearste kear op in wíer skip wurde, syn “maidentrip” sis mar!
Hy wol witte, wat der wiles mei de bus barre sil.
– Dy giet mei, ju!
Siet ík mar wer op myn woastynskip, sjuch ik him tinken.

Om’t de man him net yn oare talen uterje kin, ynformear ik foar him oft der bargefleis yn de deigerjuchten ferwurke is…
Sadwaande rekket er sneu by de Spaghetti Bolognese troch dy’t him sa talaket yn in restaurant ûnderweis. Mar… lit my no altyd miend ha dat moslems gjin bargefleis ha meie omreden de baarch in ûnrein dier is…
Dat ís dus net sa!
Ja, dat is sa foar de jóaden! Mar soks hâldt net foar moslems…
Djibrilla leit út dat Mohammed in kear yn ‘e woastine ferdwaald wie (ek as profeet kin men it paad bjuster reitsje, sa’t skynt!) en doe hat in baarch mei syn gefoelige noas krekt salang yn it sân omhoffene oant er op wetter state…
– … en it bist dat de profeet fan in wisse dea rêden hat, kin men slim yn ‘e itenspanne soale, no?
Ik stek op ‘en nij de tomme yn ‘e hichte.

Mar om’t wy no ienkear in folk fan skoalmasters binne, komt yn it petear myn fingerke ek omheech…
Ik drui him de moslemagresje yn – bygelyks yn Algerije, om mar tichteby (syn) hûs te bliuwen.
– No do wer, heite!
It ynnimlike fan Djibrilla is, hy reageart net as oare minsken dwaan soene; hy giet net yn ‘e ferdigening. Nee, hy jout my fuort gelyk en seit dat er soks ek net begripe kin.
– Soks bart yn Niger net, seit er, en leit ek net yn ‘e reden. Mohammed sels hat ommers sein: “Yn rêst bliuwt alles beholden, mar yn frede wáákst it noch!”
Ik lis dêr in oare tekst fan Mohamed tsjinyn: “It jout jin neat en set jins lot nei, want it lot set jín wol nei…!”
It roait modder noch slyk, ik wit it wol; mar men wol fan en ta even skine litte dat men net fan juster is, no!?
Watte?
No, ik al!

Duvekater, wat ha wy in wille!
Ik bin sa bolbjirken dat Frysk bloed, tsjuch op! daveret ek noch troch de bus.
Hy fertelt dat er fjouwer jier sparre hat foar dizze reis. In jier fiif lyn hat er in Noar fan ‘e dea rêden. Dat gie sa…

Djibrilla pangele op in dei op syn kameel troch de woastine doe’t er in terreinauto seach dy’t yn it sân weisakke wie. Dat sit al wat slim, ornearre er en pangele fierder. En ja hear, in eintsje fierder lei der in keardel oer de wrâld. Djibrilla liet him wat wetter putskje (“Tefolle kin fataal wêze, sjuch!”) en avesearre de keardel op syn kameel.
Werom yn it doarp ha se doe fia it radio kontakt lein mei de organisaasje fan Paris-Dakar. Fuort kaam der in helikopter, want… der moast noch in byrider wêze!
Dy ha se doe ek noch opskoppe kinnen, mear dea as libben…

Hawar, dy Noar wie sa noartsk net of hy noege Djibrilla út en sykje him op yn Oslo. No, dy woe dat wol…
Mar om’t er doedestiids net safolle “fuorring yn syn baitsje” hie, hat er jierren garje moatten.
Dat hat dy Noar him grif net realiseerd! Oars hied er syn rêder wol in grypstehealstoer taskikt, no!?

Wy nimme ôfskie yn Malmö oft wy âlde kammeraten binne. Ik moat ûnthjitte dat ik wille ha sil yn Malmö en ik winskje him in protte snie ta.
Sa swart as sûpe sjucht er my troch it rút fan de fuortridende bus oan, lykas wol er sizze: Wat bedoeldest dêr no wer mei, mei “snie”!?